De gerafelde passen van de sterke katoen; het zijn slechts losse draden op de vloer. Ze klinken naar leegte, vermomd in een dikke jas van bonte kracht. Schouders hangen zwaar door het gewicht van de dekmantel. De bontjas glijdt langzaam naar beneden.

Op de vloer van het atelier ligt mijn naakte ziel. En de psyché laat een zachte vrouwelijkheid zien. Ik huiver.

Vriendelijke blauwe ogen in een vleugje van Coco Chanel. Ze spreken en ze helpen me omhoog. Het meetlint is mijn houvast en het ritme van het weven leidt me af van mijn onzekerheid. Wat is ze bedreven; mijn losse draden glijden soepel door haar vingers, ze komen dichter bij mezelf. Mijn matte ketting oogt nog wel wat dof. Ik kijk voorzichtig door het oog van de naald. Hij glijdt moeiteloos door de stof, geeft me nieuwe inslagen. Mijn borst begint te glanzen onder de paarse zijde en de schaar knipt de laatste scherpe randjes weg.

‘Een jurk van purperen hoop.’

Ze staat naast me bij de spiegel. Haar hand raakt mijn schouder even aan.  

'Je bent een parel in Gods Hand.' Haar stem klinkt zacht, maar ik voel elk woord. Mijn adem stokt in mijn keel. Ze ziet mijn waarde.  En voor het eerst in mijn leven zie ik hem ook. Ik mag schitteren in het licht. 

Ik kijk naar de pofmouwtjes. Ze lijken me vleugels te geven. Ik zie een vlinder in de spiegel. Ze is ontsnapt uit haar sterke cocon. Ze draagt een zilveren ketting met een harten hanger. Ze draagt haar vader dicht bij haar hart en hij glimt van trots. Ze is dankbaar. Dankbaar voor de liefde die ze van hem ontving. Nooit heeft hij haar losgelaten. Hij hield haar altijd stevig vast en nog steeds beschermt hij haar met zijn vleugels. 

Ze is dankbaar voor de kracht die haar beschermde tegen het lawaai in haar cocon. Ze is trots op zichzelf omdat ze haar eigen tranen in de spiegel ziet. Haar gevoel mag er eindelijk zijn. Te lang heeft ze in stilte gevochten. Ze mag nu vliegen over lavendelvelden en ruiken aan ’t geluk van zachtheid in het kruid van haar zijde.

Het waren de woorden van 'Coco Chanel' die mijn leven hebben veranderd. Ze liet me inzien dat ik van mezelf mag houden en dat ik niet alles alleen hoef te dragen.

Bevrijd uit de cocon

Als je te lang sterk moet zijn breek je vanzelf. Je hoeft de wereld niet te dragen. Je mag vliegen in vrijheid en ruiken aan het leven. Je mag zijn wie je bent. En de vlinders die jouw kleuren zien, fladderen wel met je mee. 

“Je bent pas sterk als je je zachte zijde durft te omarmen.”

Schrijven is mijn leven. Zonder te schrijven leef ik niet.